14 sierpnia w Bibliotece w Mordach odbyły się wyjątkowe warsztaty układania tradycyjnych równianek, przygotowanych z okazji święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzonego 15 sierpnia jako Święto Matki Bożej Zielnej. Spotkanie zostało zorganizowane przez Koło Gospodyń Wiejskich w Mordach oraz Uniwersytet Trzeciego Wieku w Mordach.
Były to nie tylko warsztaty poświęcone florystyce, ale przede wszystkim okazja do wspólnego odkrywania i pielęgnowania pięknej, wielopokoleniowej tradycji. Uczestnicy własnoręcznie komponowali barwne i pachnące bukiety, wykorzystując bogactwo kwiatów, ziół, zbóż, owoców i warzyw.
Do przygotowania równianek wykorzystano m.in. astry, słoneczniki, nawłoć, rudbekie, floksy, jeżówki, przegorzany, kwiat marchwi i kocanki. Kompozycje wzbogaciły aromatyczne zioła i przyprawy: mięta, melisa, macierzanka, rumianek, krwawnik, koper, szałwia, rozmaryn, cząber, lawenda, ruta i kocimiętka. Nie zabrakło także kłosów pszenicy, owsa, jęczmienia i żyta, a całość uzupełniły jabłka i marchew.
Czym są równianki? Równianki to tradycyjne, bogate bukiety lub wiązanki tworzone ze zbóż, ziół, polnych kwiatów, owoców i warzyw. Przygotowywano je na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Poświęcone w kościele stawały się nie tylko ozdobą domu, ale przede wszystkim symbolem wdzięczności za plony, zdrowie i pomyślność oraz nadziei na kolejny, urodzajny rok.
Sama nazwa „równianka” wywodzi się od słowa „równy”. W dawnej polszczyźnie i gwarach oznaczała wiązkę równo ułożonych kwiatów, ziół lub zbóż. W kontekście rolniczym określenie to odnosiło się również do prostej, równej słomy – starannie uporządkowanej, w przeciwieństwie do splątanej i nieuporządkowanej mierzwy. Równianka była więc symbolem ładu, harmonii i staranności.
Podczas warsztatów nie zabrakło wspomnień związanych z dawnym sposobem przygotowywania bukietów. Uczestnicy opowiadali, jak ich rodzice i dziadkowie dbali o to, aby równianki miały odpowiedni, równy kształt – wspominano nawet o wyrównywaniu ich siekierą. Takie opowieści pokazują, że tradycja ta była niegdyś żywą częścią codzienności i kultury lokalnej.
